จิตวิทยาแห่งความสุข

ควันสีขาวลอยอ้อยอิ่งออกจากปากกวินท์ หมุนวนเป็นวงก่อนจะจางหายไปในอากาศยามค่ำคืนของกรุงเทพมหานคร แสงไฟระยิบระยับจากตึกระฟ้าเบื้องล่างทอประกายราวกับเพชรนับล้านเม็ดที่ถูกโปรยปรายลงมา เขาถือแก้ววิสกี้เย็นเฉียบอยู่ในมือ สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่ซึมผ่านปลายนิ้ว แต่กลับไม่สามารถสลายความรู้สึกเย็นยะเยือกที่เกาะกุมอยู่ภายในใจได้ วันนี้คือวันที่เขาใฝ่ฝันมาตลอด โครงการคอนโดมิเนียมหรูที่เขาทุ่มเทแรงกายแรงใจมานานหลายปี บัดนี้ได้เปิดตัวอย่างเป็นทางการ และยอดขายวันแรกทะลุเป้าที่ตั้งไว้เสียอีก กวินท์ในวัย 32 ปี กลายเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงแห่งวงการอสังหาริมทรัพย์อย่างแท้จริง เสียงหัวเราะและบทสนทนาของผู้คนรอบข้างดังเซ็งแซ่ในห้องสวีทสุดหรูบนชั้นสูงสุดของโรงแรมหรูแห่งหนึ่ง เพื่อนร่วมงาน นักลงทุน และดีลเลอร์ ต่างเข้ามาแสดงความยินดีกับเขา คำชมเชยหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย "สุดยอดไปเลยกวินท์" "นายมันเก่งจริงๆ" "ต่อไปคงได้เห็นชื่อนายบนทำเนียบมหาเศรษฐีแล้วล่ะ" แต่ทุกคำพูดเหล่านั้น กลับสะท้อนกลับมาเหมือนเสียงก้องในที่ว่างเปล่าในใจของเขา กวินท์ยกแก้ววิสกี้ขึ้นจรดริมฝีปาก จิบช้าๆ รสชาติเข้มข้นของวิสกี้ชั้นดีไม่สามารถปลอบประโลมความรู้สึกอึดอัดที่กำลังก่อตัวขึ้นได้ เขาเหลือบมองไปยังภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าของชายหนุ่มผู้ประสบความสำเร็จสะท้อนกลับมา ดวงตาคู่คมดูเหนื่อยล้าและฉายแววบางอย่างที่เขาเองก็อธิบายไม่ถูก มันไม่ใช่ความภาคภูมิใจ หรือความสุขล้นเหลืออย่างที่ควรจะเป็น มันเหมือนกับ...ความว่างเปล่า "เป็นอะไรไปครับคุณกวินท์ ดูไม่ค่อยมีอารมณ์ร่วมเลยนะครับ" เสียงทักทายดังขึ้นข้างหู ปุณณ์ หุ้นส่วนคนสำคัญของเขา ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ "ฉลองความสำเร็จครั้งใหญ่ทั้งที ทำหน้าเหมือนเพิ่งเสียหวยมาเลยนะครับ" กวินท์ฝืนยิ้ม "เปล่าครับพี่ปุณณ์ แค่กำลังคิดอะไรเพลินๆ น่ะครับ" "คิดอะไรเพลินๆ ที่ไหนครับ วันนี้มันวันของเรานะ! ยอดขายวันแรกนี่มันมหัศจรรย์มาก เราทำได้แล้ว!" ปุณณ์ตบบ่าเขาเบาๆ ด้วยความตื่นเต้น "ใช่ครับ เราทำได้" กวินท์พยักหน้า แต่รอยยิ้มของเขาก็ยังดูไม่จริงใจนัก "แต่พี่ปุณณ์เคยรู้สึกไหมครับ ว่าบางที...ต่อให้เราได้ทุกอย่างที่เคยฝันไว้ เราก็ยังรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง" ปุณณ์เลิกคิ้วเล็กน้อย "ขาดอะไรไป? ก็เงินไงครับ! เราได้เงินเยอะแล้ว เดี๋ยวก็มีคนมาขอจีบเยอะแยะ ทำอะไรก็สบาย" เขาหัวเราะ "ผมหมายถึง...ความสุขน่ะครับ" กวินท์พูดเสียงเบาลง "ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังวิ่งไล่ตามเงาที่ไม่มีวันจับต้องได้ ยิ่งวิ่งเร็วเท่าไหร่ เงาก็ยิ่งห่างออกไปเท่านั้น" ปุณณ์มองเพื่อนด้วยความฉงน "กวินท์ นายพักผ่อนน้อยไปรึเปล่า? เรากำลังประสบความสำเร็จนะเว้ย! นายจะได้ทุกอย่างที่นายต้องการ ทั้งเงินทอง ชื่อเสียง ผู้หญิง...อะไรอีกล่ะที่นายต้องการ? บอกมาสิ!" "ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับพี่ปุณณ์" กวินท์ส่ายหน้าช้าๆ "นั่นแหละคือปัญหา" เขาเงียบไปครู่หนึ่ง มองออกไปยังวิวเมืองเบื้องล่างอีกครั้ง "ผมสงสัยว่า...ไอ้ความสุขที่เราตามหากันเนี่ย มันหน้าตาเป็นแบบไหนกันแน่? หรือว่ามันเป็นแค่เรื่องหลอกลวงที่เราถูกสอนมาให้เชื่อ?" "โอ้โห! พูดซะดาร์กเชียว" ปุณณ์หัวเราะ "เอาหน่า คืนนี้เราฉลองก่อน พรุ่งนี้ค่อยไปหาความสุขก็ได้ ตอนนี้ดื่มให้ฉ่ำใจก่อนเถอะ!" เขาชนแก้วกับกวินท์ กวินท์ยกแก้วขึ้นชนกับปุณณ์ เสียงแก้วกระทบกันดังกังวาน แต่ในใจของเขากลับรู้สึกถึงความว่างเปล่าที่ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เขามองเห็นภาพตัวเองในวัยเด็กที่ถูกพ่อแม่กดดันให้เป็นที่หนึ่งตลอดเวลา ต้องชนะ ต้องเก่งกว่าคนอื่น ความสำเร็จคือทุกสิ่งทุกอย่างในครอบครัวของเขา และเขาก็ทำได้ดีเสียด้วย แต่ไม่เคยมีใครสอนเขาเลยว่า เมื่อถึงจุดที่ "สำเร็จ" แล้ว จะรู้สึกอย่างไร เขารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นนักปีนเขาที่ปีนขึ้นไปถึงยอดเขาที่สูงที่สุดในโลกได้สำเร็จ แต่เมื่อไปถึงกลับพบว่ามันว่างเปล่า ไม่มีทิวทัศน์อันงดงาม ไม่มีเสียงเชิดชู หรือแม้แต่ความรู้สึกเติมเต็มใดๆ เลย มีเพียงลมหนาวที่พัดกรูเข้ามา และความรู้สึกเดียวดายอันไร้ที่สิ้นสุด เขาถามตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า "นี่เหรอคือสิ่งที่ฉันต้องการมาตลอด? นี่เหรอคือความสำเร็จที่แท้จริง?" คำตอบที่ได้รับกลับมา มีเพียงเสียงสะท้อนของความว่างเปล่าในใจ บทเรียนที่กวินท์เริ่มตระหนักได้ในค่ำคืนนั้น คือ ความสำเร็จที่วัดได้จากตัวเลขภายนอก เช่น ยอดขาย กำไร หรือสินทรัพย์ ไม่ได้นำมาซึ่งความสุขที่แท้จริงเสมอไป เขาได้ค้นพบว่า ตัวชี้วัดภายนอกเหล่านั้นเป็นเพียงภาพลวงตา หากปราศจากความรู้สึกเติมเต็มภายใน จิตใจที่สงบ และความหมายที่ลึกซึ้ง การบรรลุเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ก็อาจกลายเป็นเพียงการยืนอยู่บนยอดเขาที่โดดเดี่ยวและเหน็บหนาว