เจ้าของกิจการวัย 25

ตอนที่ 1 — ควันหลงร้านข้าวแกงกับโลกดิจิทัล นนท์ยืนพิงเคาน์เตอร์ครัว กลิ่นพริกแกงหอมฟุ้งผสมกับกลิ่นข้าวสวยร้อนๆ สาดส่องเข้ามาพร้อมกับแสงแดดยามบ่ายที่ลอดผ่านม่านฝุ่นในอากาศ เสียงฉ่าของน้ำมันที่กำลังร้อนจัดและเสียงตะหลิวที่กระทบกระทะเป็นเหมือนเพลงประจำชีวิตของเขามาตลอด 25 ปี กลิ่นอายเหล่านี้คุ้นเคยเสียจนแทบจะกลายเป็นลมหายใจของเขาไปแล้ว แต่ท่ามกลางความวุ่นวายที่ดูเหมือนจะไร้ระเบียบ แต่ก็ทำงานด้วยระบบบางอย่างในครัวนี้ เขากลับรู้สึกถึงช่องว่างที่กำลังขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ระหว่าง “ความเป็นจริง” ที่พ่อแม่ของเขากำลังเผชิญ กับ “โลก” ที่กำลังหมุนไปอย่างรวดเร็วจนแทบจะตามไม่ทัน ร้านข้าวแกงเล็กๆ หัวมุมถนนของครอบครัวนนท์ เป็นที่รู้จักดีในย่านนี้ ด้วยราคาที่จับต้องได้และรสชาติจัดจ้านที่ถูกปากคนท้องถิ่น ทุกวันเริ่มต้นตั้งแต่ตีสามเพื่อเตรียมของ ล้างผัก หั่นเนื้อ ตำพริกแกง แล้วก็ลงมือปรุงอาหารตั้งแต่เช้ามืด ร้านเปิดแปดโมงเช้า ปิดห้าโมงเย็น วนลูปไปทุกวัน พ่อกับแม่ของนนท์ทำงานหนักราวกับไม่มีวันหยุด ทุ่มเททั้งชีวิตให้กับร้านนี้ แต่ความเหนื่อยล้าที่กัดกินรอยยิ้มของพวกเขาก็เป็นสิ่งที่นนท์สัมผัสได้ชัดเจนขึ้นทุกวัน “น้องนนท์ มาช่วยแม่จัดโต๊ะหน่อยสิ” เสียงของคุณแม่ดังมาจากหน้าร้าน นนท์ถอนหายใจเบาๆ แล้วลุกจากเก้าอี้ในครัวที่เต็มไปด้วยหม้อและกระทะ เขาเดินออกไปช่วยจัดโต๊ะ ย้ายเก้าอี้ ขณะที่พนักงานเสิร์ฟไม่กี่คนกำลังวุ่นวายกับการเช็ดโต๊ะและเตรียมภาชนะ “วันนี้คนน้อยจังเลยแม่” นนท์พูดพลางปัดฝุ่นออกจากผิวโต๊ะ “สงสัยฝนจะตก คนเลยไม่อยากออกมาทานกัน” คุณแม่ส่ายหน้า “ไม่ใช่แค่นั้นหรอกลูก เดี๋ยวนี้คนเขาติดสั่งออนไลน์กันหมดแล้ว สั่งผ่านแอปฯ มันสะดวกกว่า ไม่ต้องออกมาตากแดดตากลมให้เมื่อย” “แต่แม่ครับ” นนท์ลองโต้แย้ง “ร้านเรามีลูกค้าประจำเยอะแยะเลยนะ แล้วอาหารแม่ก็อร่อยที่สุดในย่านนี้ด้วย ลูกค้าเก่าๆ เขาก็ยังมาทานกันอยู่” “มันก็ใช่ลูก” คุณแม่ยอมรับ “แต่บางที แม่ก็รู้สึกว่า เราตามโลกไม่ทันนะ” เสียงของคุณแม่แผ่วลง “เห็นร้านข้างๆ เขาลงรูปสวยๆ ในเฟซบุ๊ก มีโปรโมชั่นนู่นนี่นั่น คนมาทานเยอะแยะเลย” “นั่นสิแม่” นนท์เสริม “ผมก็เห็นนะ บางร้านเขาทำเพจขึ้นมาง่ายๆ แต่คนรู้จักเยอะแยะไปหมดเลย เราเองก็มีจุดแข็งตั้งเยอะแยะ ทำไมเราถึงไม่ลองใช้ช่องทางพวกนั้นดูบ้างล่ะครับ” “แล้วจะให้แม่ทำยังไงล่ะลูก” คุณแม่มองไปรอบๆ ร้านที่ดูเงียบเหงา “แม่ไม่รู้จักพวกโซเชียลมีเดียพวกนี้เลยสักนิด จะให้ไปเล่นเฟซบุ๊ก จะให้ไปถ่ายรูปอาหารสวยๆ ลงไป มันยากเกินไปสำหรับแม่” “ผมเข้าใจครับแม่” นนท์เดินเข้าไปใกล้ “แต่สมัยนี้ โลกมันเปลี่ยนไปแล้วครับ การมีหน้าร้านอย่างเดียวมันไม่พอจริงๆ ลูกค้าใหม่ๆ เขาไม่รู้จักเราง่ายๆ ถ้าเราไม่ไปปรากฏตัวในที่ที่เขาอยู่” “ที่ที่เขาอยู่” คุณแม่ทวนคำ “แล้วที่ที่เขาอยู่มันอยู่ที่ไหนกันล่ะ” “ก็ในมือถือของพวกเขานั่นแหละครับแม่” นนท์ยิ้ม “ทุกคนมีสมาร์ทโฟนกันหมดแล้ว เขาใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการไถหน้าจอ โทรศัพท์มือถือกลายเป็นโลกอีกใบของเขาไปแล้ว ถ้าเราอยากให้คนเห็นร้านเรา เราก็ต้องเข้าไปอยู่ในโลกของเขาด้วย” “แล้วจะให้แม่เอาอาหารร้านเราไปใส่ในมือถือคนอื่นได้ยังไง” คุณแม่ถามอย่างไม่เข้าใจ “เราไม่ต้องเอาอาหารไปใส่ในมือถือโดยตรงครับแม่” นนท์อธิบาย “เราแค่สร้างตัวตนของเราบนโลกออนไลน์ ให้คนเห็นว่าร้านเรามีอะไรดี มีเมนูอะไรน่าทานบ้าง” “สร้างตัวตน” คุณแม่ทำหน้างง “มันทำยังไงกัน” “อย่างแรกเลยครับแม่” นนท์เริ่ม “เรามีเพจเฟซบุ๊กของร้านเราเองได้” “เพจเฟซบุ๊ก” คุณแม่พยักหน้าช้าๆ “เคยได้ยิน” “ใช่ครับ” นนท์พูดต่อ “เราอาจจะเริ่มจากโพสต์รูปอาหารที่เราทำทุกวัน รูปสวยๆ ใส่รายละเอียดเมนู บอกว่าวันนี้มีอะไรพิเศษบ้าง แล้วอาจจะลงราคาไปด้วย” “แล้วใครจะมาเห็น” คุณแม่ถามอย่างกังวล “เราอาจจะลองทำโปรโมชั่นเล็กๆ น้อยๆ ดูครับแม่” นนท์เสนอ “เช่น ถ้าแชร์โพสต์นี้ไปให้เพื่อน 5 คน ก็ลดราคาอาหารไปเลย 10 บาท อะไรแบบนี้” “ลดราคาอีกแล้วเหรอ” คุณแม่ถอนหายใจ “กำไรเราก็เหลือน้อยอยู่แล้ว” “แต่แม่ครับ” นนท์รีบแย้ง “การลดราคาแบบนี้เป็นการลงทุนครับแม่ เราลงทุนเล็กน้อยเพื่อแลกกับการที่คนจำนวนมากเห็นร้านเรา มันจะช่วยดึงดูดลูกค้าใหม่ๆ เข้ามาครับ” “แล้วถ้าเขาเห็นแล้วไม่มาล่ะ” คุณแม่ถาม “ถ้าอาหารเราอร่อยจริง เขาก็ต้องอยากมาลองครับแม่” นนท์ยืนยัน “และที่สำคัญ เรายังสามารถเข้าร่วมกับแอปพลิเคชันสั่งอาหารต่างๆ ได้ด้วยนะครับแม่” “แอปพลิเคชันสั่งอาหาร” คุณแม่พยักหน้า “อันนั้นแม่พอจะเข้าใจ” “ใช่ครับแม่” นนท์อธิบาย “เราสมัครเข้าไปในแอปฯ พวกนั้น แล้วให้คนสามารถสั่งอาหารของเราผ่านแอปฯ ได้เลย เขาจะได้ไม่ต้องมาที่ร้านเอง ถ้าวันไหนฝนตก หรือเขาขี้เกียจออกมา” “แต่ถ้าสั่งผ่านแอปฯ เขาก็จะหักค่าบริการเราไปอีกนะ” คุณแม่กังวล “จริงครับแม่” นนท์ยอมรับ “มันมีค่าใช้จ่ายส่วนต่าง แต่เราต้องมองภาพรวมครับแม่ การที่เราได้ลูกค้าเพิ่มขึ้น อาจจะคุ้มค่ากับค่าบริการส่วนต่างนั้นก็ได้ แล้วเราก็สามารถปรับราคาเมนูอาหารให้เหมาะสมกับค่าบริการของแอปฯ ได้ด้วย” “แล้วใครจะไปทำพวกนี้ล่ะ” คุณแม่ถาม “แม่ทำไม่เป็นหรอก” “ผมทำได้ครับแม่” นนท์พูดด้วยความมั่นใจ “ผมเรียนรู้อยู่แล้ว ผมจะลองศึกษาดู แล้วเราก็ค่อยๆ ปรับไปทีละขั้นก็ได้ครับแม่” “แล้วถ้าทำแล้วมันไม่เวิร์คขึ้นมาล่ะ” คุณแม่ยังคงกังวล “มันอาจจะไม่ได้เวิร์คทันทีครับแม่” นนท์ยอมรับ “แต่ถ้าเราไม่ลอง เราก็จะไม่มีวันรู้เลยว่ามันจะเป็นไปได้ไหมครับแม่ โลกมันไปถึงไหนแล้ว เรายังจะยึดติดกับวิธีเดิมๆ ไม่ได้แล้วครับ” นนท์มองไปที่พ่อแม่ของเขาที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานในครัว ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่เริ่มจางหายไปทุกวัน เขาอยากจะเห็นรอยยิ้มเหล่านั้นกลับมาอีกครั้ง เขาอยากจะเห็นร้านข้าวแกงของครอบครัวเป็นที่รู้จักและประสบความสำเร็จในยุคดิจิทัลนี้ ไม่ใช่แค่ในฐานะร้านข้าวแกงที่อร่อย แต่เป็นร้านข้าวแกงที่ทันสมัย เป็นส่วนหนึ่งของโลกที่กำลังหมุนไปอย่างไม่หยุดยั้ง “ผมเชื่อว่าเราทำได้ครับแม่” นนท์พูดเสียงหนักแน่น “เรามีวัตถุดิบที่ดี มีฝีมือ แล้วเราก็มีหัวใจที่จะสู้ ผมจะทำให้ร้านเราก้าวไปข้างหน้าให้ได้ครับ” คุณแม่มองหน้านนท์อย่างครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ “เอาเถอะลูก แม่เชื่อในตัวลูก” นนท์ยิ้มออกมาอย่างโล่งอก เขาหันกลับไปมองฝุ่นที่ยังคงลอยฟุ้งในแสงแดดยามบ่าย กลิ่นเครื่องแกงยังคงอบอวล แต่ตอนนี้มันกลับให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไป ไม่ใช่แค่กลิ่นอายของอดีต แต่เป็นกลิ่นอายของอนาคตที่เขากำลังจะสร้างมันขึ้นมาเอง