ตอนที่ 1 — แสงนีออนสะท้อนเงาความเบื่อหน่าย
ณวัฒน์ถอนหายใจยาวจนแผ่นหลังเกือบจะชนกับพนักเก้าอี้ที่แข็งกระด้าง แสงนีออนสีขาวจ้าบนเพดานสำนักงานที่เปิดมานานนับทศวรรษสะท้อนลงบนหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่แสดงผลตารางงานอันน่าเบื่อหน่าย วันจันทร์ที่ 25 ของเดือน บ่ายสามโมงสิบห้านาที นาฬิกาปลุกบนข้อมือส่งเสียงเตือนแผ่วเบาเป็นครั้งที่สามในรอบครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา เป็นสัญญาณว่าถึงเวลาที่ต้องลุกไปชงกาแฟแก้วที่สามของวัน หรือไม่ก็เดินเตร็ดเตร่ไปคุยกับเพื่อนร่วมงานคนอื่นที่คงกำลังเผชิญชะตากรรมเดียวกัน
"เฮ้อออ..." เสียงถอนหายใจดังลอดริมฝีปากออกมาอีกครั้ง คราวนี้มีน้ำเสียงเหนื่อยหน่ายปนอยู่ชัดเจน เขาเหลือบมองนาฬิกาบนผนัง มันเดินไปอย่างเชื่องช้า ราวกับจะเย้ยหยันเวลาที่ผ่านไปอย่างสูญเปล่า ณวัฒน์อายุ 30 ปี เพิ่งจะก้าวเข้าสู่ช่วงวัยที่สังคมคาดหวังว่าจะต้องมีความมั่นคงในอาชีพการงาน มีความก้าวหน้า มีเป้าหมายที่ชัดเจน แต่สำหรับเขา ความรู้สึกที่เกิดขึ้นกลับตรงกันข้าม เขาติดแหง็กอยู่กับตำแหน่งเดิมๆ หน้าที่เดิมๆ มาเกือบห้าปีแล้ว งานที่เคยท้าทายและน่าตื่นเต้น ตอนนี้กลายเป็นกิจวัตรที่ซ้ำซากจำเจ ตารางงานประจำวันของเขาเต็มไปด้วยการประชุมที่ยืดเยื้อ การตอบอีเมลที่ไม่รู้จบ และการทำรายงานที่ถูกตีกลับมาแก้ไขซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"ณวัฒน์! กำลังทำอะไรอยู่?" เสียงทุ้มของหัวหน้าแผนกดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ณวัฒน์สะดุ้งเล็กน้อย เขาหันไปมองเจ้านายที่ยืนกอดอกอยู่ข้างโต๊ะ "เอกสารโครงการ A เสร็จหรือยัง? ลูกค้าโทรมาถามแล้วนะ"
ณวัฒน์กลืนน้ำลายเอื๊อก "ใกล้แล้วครับหัวหน้า อีกนิดเดียว กำลังตรวจทานความถูกต้องของตัวเลขอยู่ครับ" เขาตอบ พลางรีบกดปุ่มบางอย่างบนคีย์บอร์ดเพื่อทำให้หน้าจอคอมพิวเตอร์ดูยุ่งเหยิงกว่าเดิม “มีบางส่วนที่ต้องตรวจสอบกับฝ่ายบัญชีอีกทีน่ะครับ”
หัวหน้าขมวดคิ้วเล็กน้อย "งั้นรีบหน่อยนะ ผมไม่อยากให้มีปัญหาอะไรอีก" เขาเดินจากไป ทิ้งความกดดันไว้เบื้องหลัง ณวัฒน์เอนหลังพิงพนักเก้าอี้อีกครั้ง เขามองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นตึกสูงตระหง่านของบริษัทคู่แข่งที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก เขาเคยฝันว่าสักวันจะได้ทำงานในตึกที่ดูทันสมัยและมีบรรยากาศที่เต็มไปด้วยพลังแบบนั้นบ้าง แต่ตอนนี้... ความฝันนั้นดูห่างไกลเหลือเกิน
"นี่มันอะไรกันนะ" เขาพึมพำกับตัวเอง "เราจะอยู่ตรงนี้ไปถึงเมื่อไหร่? ปีหน้า? อีกห้าปี? หรือจะรอจนกว่าจะเกษียณอายุไปเลย?" คำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของเขามาหลายสัปดาห์แล้ว เขาพยายามมองหาคำตอบ พยายามกระตุ้นตัวเองให้ทำงานให้ดีขึ้น แต่ทุกครั้งที่เริ่มรู้สึกมีความหวัง มันกลับถูกความรู้สึกเบื่อหน่ายและหมดไฟกลืนกินไปเสียหมด
เขาจำได้ว่าสมัยเรียน เขามีความฝันมากมาย อยากเป็นนักวิจัย อยากเปิดร้านกาแฟ อยากเป็นนักเขียน แต่เมื่อก้าวเข้าสู่โลกของการทำงานจริง ความฝันเหล่านั้นก็ค่อยๆ จางหายไป ถูกแทนที่ด้วยความจำเป็นในการหาเงินเลี้ยงชีพ ความมั่นคงที่ได้จากการทำงานประจำกลายเป็นสิ่งล่อใจที่ทำให้เขายอมแลกอิสรภาพและความฝันของตัวเองไป
"เราต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว" ณวัฒน์คิดในใจ เขาเริ่มรู้สึกว่าการนั่งอยู่ที่นี่ไปวันๆ เป็นการสูญเสียเวลาอันมีค่า เขาเริ่มสังเกตเห็นเพื่อนร่วมงานบางคน ที่ดูเหมือนจะมีความกระตือรือร้น มีเป้าหมายที่ชัดเจน และกำลังไต่เต้าไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ในขณะที่เขายังคงจมปลักอยู่กับที่ ความรู้สึกเปรียบเทียบและความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ
"บางที... บางทีเราอาจจะแค่หมดไฟจริงๆ" เขาเอ่ยออกมาเบาๆ ขณะที่นิ้วยังคงเคาะแป้นคีย์บอร์ดอย่างไม่มีจุดหมาย "แต่ทำไมบางคนถึงไม่เป็นแบบนี้ล่ะ? ทำไมพวกเขาถึงยังคงมีพลัง มีความมุ่งมั่นอยู่เสมอ?" คำถามนี้เป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางครั้งใหม่ของณวัฒน์ มันคือการเดินทางที่เขาจะค้นหาคำตอบเกี่ยวกับความสำเร็จ และความลับของ "คน 1%" ที่เขากำลังจะค้นพบ
ณวัฒน์รู้ดีว่าการยอมรับว่าตัวเองกำลังประสบปัญหา คือก้าวแรกที่สำคัญที่สุดในการแก้ไข การนั่งเฉยๆ ไม่ได้ช่วยอะไร การปล่อยให้เวลาผ่านไปวันๆ ยิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลง เขาต้องหาทางออก และบางที... คำตอบอาจจะไม่ได้อยู่แค่ที่นี่ ในออฟฟิศที่เขาคุ้นเคย แต่อาจจะอยู่รอบตัวเขา หรือแม้กระทั่งอยู่ภายในตัวเขาเอง
---