แบรนด์หมื่นล้านจากห้องนอน

ตอนที่ 1 — ก้องภพ สละงานประจำ สู่ฝันกลางห้องนอน ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ตั้งเร่งจนสุด เป่าใบหน้าของก้องภพให้รู้สึกหนาวสะท้าน แต่ความหนาวนั้นไม่ได้มาจากอุณหภูมิภายนอก หากแต่มาจากความรู้สึกที่ตีรวนอยู่ในอก เขาจ้องมองไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ฉายภาพอีเมลลาออกที่พิมพ์ค้างไว้ มือสั่นระริกขณะที่ปลายนิ้วชี้ค่อยๆ เลื่อนไปที่ปุ่ม “ส่ง” เสียงเคาะแป้นพิมพ์ที่เคยเป็นเพลงแห่งความก้าวหน้าในทุกๆ วัน ตอนนี้กลับฟังดูเหมือนเสียงกลองศึกที่กำลังจะบรรเลง “ไม่ไหวแล้วจริงๆ” ก้องภพพึมพำกับตัวเอง เสียงแหบพร่าจนแทบจะไม่ได้ยิน เขาอายุ 25 ปี เพิ่งจะปลดล็อกปริญญาตรีจากมหาวิทยาลัยรัฐบาลชื่อดังแห่งหนึ่ง และได้งานประจำในบริษัทแห่งหนึ่งที่ใครๆ ก็ใฝ่ฝันถึง มีเงินเดือนที่น่าพอใจ มีสวัสดิการที่ดี มีความมั่นคง แต่แล้วมันก็ค่อยๆ กัดกินจิตวิญญาณของเขาไปทีละน้อย เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตการทำงานจริงจะน่าเบื่อหน่ายและไร้ซึ่งอิสรภาพได้มากขนาดนี้ “นี่แหละคือชีวิตที่พ่อแม่ภูมิใจเหรอวะ” เขากล่าวอีกครั้ง “ทำงาน 8 โมงเช้า เลิก 5 โมงเย็น แล้วก็วนลูปไปเรื่อยๆ จนกว่าจะเกษียณ” มันเหมือนกับการติดอยู่ในกับดักทองคำที่สวยงาม แต่กลับไร้ซึ่งชีวิตชีวา เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นขัดจังหวะความคิดอันวกวน ชื่อ “แม่” ปรากฏเด่นหราบนหน้าจอ ก้องภพสูดหายใจลึกก่อนจะกดรับ “ฮัลโหลครับแม่” “เป็นไงบ้างลูก วันนี้ไปทำงานเป็นไงเหนื่อยไหม” เสียงของแม่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงใย “ก็เรื่อยๆ ครับแม่ ไม่มีอะไรมาก” เขาตอบแบบขอไปที “แม่ว่าลูกน่าจะลองขอหัวหน้าทำงานล่วงเวลาบ้างนะ จะได้มีเงินเก็บเยอะๆ” แม่กล่าวเสริม “ครับแม่ เดี๋ยวผมจัดการเอง” ก้องภพพยายามจะจบการสนทนาให้เร็วที่สุด ไม่ใช่เพราะไม่อยากคุยกับแม่ แต่เพราะเขาไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกผิดที่อยู่ในใจอย่างไร เขาจะบอกแม่ได้อย่างไรว่างานที่แม่ภูมิใจนักหนา กำลังทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในกรงทอง ทั้งๆ ที่ในหัวของเขามีไอเดียมากมายที่อยากจะปลดปล่อยออกมา มีความฝันที่อยากจะสร้างแบรนด์ของตัวเองมาตั้งแต่เด็ก “แต่แม่คะ หนูว่าก้องภพเขาก็ทำดีที่สุดแล้วนะคะ” เสียงผู้หญิงอีกคนแทรกเข้ามา ก้องภพขมวดคิ้ว นั่นเสียงน้าสาวของเขา “เขาเพิ่งจะเริ่มทำงานเอง ให้เวลาเขาสักพักสิ” “น้าพูดเหมือนไม่รู้เรื่อง” แม่ตอบเสียงแข็ง “งานประจำมันคือความมั่นคงนะ ถ้ามีโอกาสทำล่วงเวลาก็ควรรีบคว้าไว้ ลูกจะได้มีอนาคตที่ดี” “แล้วอนาคตที่ดีของก้องภพคืออะไรล่ะคะแม่” น้าสาวสวนกลับ “คือการนั่งจมอยู่กับกองเอกสารที่เขาไม่ได้มีความสุขกับมัน หรือคือการได้ทำตามความฝันของตัวเอง” “ความฝันน่ะกินไม่ได้หรอก” แม่เสียงเข้มขึ้น “มีเงินมีทอง มีตำแหน่งงานที่มั่นคง นั่นแหละคือความฝันที่แท้จริง” ก้องภพถอนหายใจแผ่วเบา เขาปิดสายไปอย่างรวดเร็ว เขาไม่สามารถทนฟังบทสนทนาที่วนลูปซ้ำๆ ได้อีกต่อไป เขาเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปเห็นแสงไฟยามค่ำคืนของเมืองที่สว่างไสว แต่ในใจเขากลับรู้สึกมืดมน “ความฝันมันกินไม่ได้จริงๆ เหรอ” เขาพึมพำอีกครั้ง “ถ้าอย่างนั้น สิ่งที่ทำให้หัวใจผมเต้นแรงอยู่ทุกวันนี้ มันก็แค่เรื่องไร้สาระงั้นสิ” ในห้องนอนของเขา ที่กลายสภาพเป็นทั้งออฟฟิศ สตูดิโอ และห้องเก็บของชั่วคราว มีเพียงโต๊ะทำงานเก่าๆ ที่ได้มาจากร้านขายเฟอร์นิเจอร์มือสอง โน้ตบุ๊กคู่ใจที่ซื้อมาด้วยเงินเก็บทั้งหมด และกองสมุดบันทึกความคิดที่หนาเตอะ นั่นคืออาณาจักรของก้องภพ เขาใช้เวลาว่างหลังเลิกงานและวันหยุดสุดสัปดาห์ไปกับการศึกษาหาความรู้เกี่ยวกับการสร้างแบรนด์ การตลาดออนไลน์ และการผลิตสินค้า เขาอ่านหนังสือทุกเล่มที่เกี่ยวกับการทำธุรกิจที่หาได้ ตั้งแต่ตำราคลาสสิกไปจนถึงบทความล่าสุดบนอินเทอร์เน็ต “แบรนด์คือเรื่องของความรู้สึก” เขาพึมพำพลางเปิดสมุดบันทึกเล่มล่าสุด “มันไม่ใช่แค่สินค้าหรือบริการ แต่มันคือเรื่องราว คือคุณค่า คือความผูกพัน” เขาหยิบปากกาขึ้นมา ขีดเขียนลงไปในสมุดอย่างรวดเร็ว “ถ้าผมจะสร้างแบรนด์ของตัวเอง มันต้องไม่เหมือนใคร มันต้องสะท้อนตัวตนของผมจริงๆ” เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเขียนต่อ “แต่จะทำยังไงให้คนอื่นเข้าใจในสิ่งที่ผมต้องการจะสื่อล่ะ? นั่นคือโจทย์ที่ยากที่สุด” เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น “ก้องภพ! ยังไม่นอนอีกเหรอ?” นั่นเสียงน้าสาวของเขา ก้องภพรีบปิดสมุดบันทึกแล้วเดินไปเปิดประตู “กำลังจะนอนแล้วครับน้า” เขาตอบ พยายามทำเสียงให้เป็นปกติ น้าสาวยืนกอดอกมองเข้ามาในห้อง “เห็นหน้าก็รู้ว่ายังไม่นอน ทำอะไรอยู่ดึกๆ ดื่นๆ” “ก็อ่านหนังสือครับน้า” “อ่านหนังสืออะไรดึกขนาดนี้” น้าสาวเดินเข้ามาในห้อง มองไปรอบๆ “นี่มันไม่ใช่หนังสือเรียนนะ” ก้องภพหน้าเสียเล็กน้อย “ก็... เป็นหนังสือเกี่ยวกับการทำธุรกิจครับน้า” “ธุรกิจเหรอ?” น้าสาวยิ้มขำ “แล้วคิดจะทำอะไรล่ะ” “ผม... ผมอยากสร้างแบรนด์ของตัวเองครับน้า” ก้องภพตัดสินใจพูดออกไป เขาไม่เคยบอกใครเรื่องนี้มาก่อน นอกจากเพื่อนสนิทเพียงคนเดียว น้าสาวมองเขาด้วยความประหลาดใจ “สร้างแบรนด์? แล้วงานประจำที่บริษัทใหญ่โตนั่นล่ะ?” “มัน... ไม่ใช่สิ่งที่ผมอยากทำจริงๆ ครับน้า” ก้องภพตอบเสียงเบา “ผมรู้สึกเหมือนกำลังเสียเวลาไปวันๆ ผมอยากทำอะไรที่มีความหมายมากกว่านี้” น้าสาวยื่นมือมาลูบหัวเขาเบาๆ “น้าเข้าใจนะ ก้องภพ คนเรามันก็ต้องมีความฝัน แต่ความฝันมันก็ต้องมีหนทางไปให้ถึงนะ” “ผมรู้ครับน้า” “แล้วมีไอเดียอะไรในหัวบ้างล่ะ” น้าสาวถามด้วยความสนใจ “เล่าให้ฟังหน่อยสิ” ก้องภพลังใจขึ้นมาเล็กน้อย เขาเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน หยิบสมุดบันทึกเล่มที่เพิ่งจะเขียนไปให้ดู “ผมคิดว่า... การสร้างแบรนด์มันเหมือนการเล่าเรื่องครับน้า เราต้องหาจุดเด่นของเราให้เจอ แล้วก็สื่อสารมันออกไปให้ชัดเจน” “แล้วจุดเด่นของแกคืออะไรล่ะ” “ผม... ผมยังไม่แน่ใจครับน้า แต่ผมเชื่อว่าทุกคนมีสิ่งที่ตัวเองถนัดและหลงใหลอยู่ในตัว” ก้องภพมองเข้าไปในดวงตาของน้าสาว “ผมอยากช่วยให้คนอื่นค้นพบสิ่งนั้น แล้วก็สร้างแบรนด์ที่สะท้อนตัวตนของพวกเขาจริงๆ” น้าสาวพยักหน้าช้าๆ “น่าสนใจนะ แล้วจะเริ่มยังไงล่ะ” “ผมคิดว่าจะเริ่มจากสิ่งเล็กๆ ก่อนครับน้า” ก้องภพอธิบาย “ผมจะเริ่มจากการสร้างคอนเทนต์ให้ความรู้เกี่ยวกับการสร้างแบรนด์ แล้วก็ค่อยๆ ขยายไปเรื่อยๆ” “แล้วเรื่องเงินล่ะ” น้าสาวถาม “ผมเก็บเงินมาพอสมควรครับน้า แล้วก็... ผมตั้งใจจะลาออกจากงานประจำครับ” ก้องภพพูดออกมาเสียงหนักแน่น น้าสาวอึ้งไปเล็กน้อย “ลาออก? อย่างนั้นเลยเหรอ? พ่อแม่แกจะว่ายังไง?” “ผมยังไม่ได้บอกครับน้า แต่ผมคิดว่านี่คือสิ่งที่ผมต้องทำ” “มันเสี่ยงนะก้องภพ” น้าสาวกล่าว “แต่ถ้าแกแน่วแน่จริงๆ น้าก็สนับสนุนนะ” “ขอบคุณครับน้า” ก้องภพยิ้มรับ “ผมแค่รู้สึกว่า... ชีวิตผมมันสั้นเกินกว่าจะเสียไปกับสิ่งที่ผมไม่ได้รัก” “นั่นแหละ คือคำตอบของนักสู้” น้าสาวกล่าว “จำไว้นะก้องภพ การสร้างแบรนด์ที่ยิ่งใหญ่ เริ่มต้นจากความเชื่อมั่นในตัวเอง แล้วก็การลงมือทำอย่างไม่ย่อท้อ” น้าสาวเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้ก้องภพยืนอยู่กับความคิดของตัวเองอีกครั้ง ความหนาวจากเครื่องปรับอากาศเริ่มจางหายไป แทนที่ด้วยความอบอุ่นจากความหวังที่กำลังก่อตัวขึ้นมาในอก มือที่เคยสั่นระริก ตอนนี้กลับนิ่งสนิท เขาเลื่อนนิ้วไปยังปุ่ม “ส่ง” บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ แล้วกดมันลงไปอย่างเด็ดเดี่ยว