ตอนที่ 1 — กองของที่ไม่ได้ใช้
"ไม่ไหวแล้วจริงๆ ค่ะคุณวิทย์"
เสียงสั่นเครือของอารยา ดังขึ้นขณะที่เธอกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องเก็บของที่รกเรื้อไปด้วยข้าวของกองพะเนิน
"นี่มันไม่ใช่แค่รก แต่มันกำลังจะกลืนกินชีวิตหนูเข้าไปทุกทีแล้ว"
คุณวิทย์ ชายวัยกลางคน ผู้เป็นที่ปรึกษาธุรกิจส่วนตัวของอารยา ยืนล้วงกระเป๋า กวาดตามองสภาพห้องอย่างใจเย็น
"ผมบอกคุณแล้วใช่ไหม ว่าเราต้องจัดการกับมัน"
อารยาถอนหายใจยาว หน้าตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยอ่อน "หนูรู้ค่ะ แต่มันเยอะเหลือเกิน คุณวิทย์ดูนี่สิ" เธอหยิบหนังสือปกแข็งหนาเตอะเล่มหนึ่งออกมา
"นี่คือตำราทำขนมที่หนูเคยซื้อตอนอยากเป็นเบเกอรี่เชฟเมื่อห้าปีก่อน ยังไม่เคยเปิดอ่านเลยสักหน้าเดียว แล้วนี่ก็..." เธอดึงตุ๊กตาหมีตัวใหญ่ที่ดูเหมือนจะยังใหม่เอี่ยมออกมา
"อันนี้เพื่อนซื้อให้วันเกิดตอนเรียนมหาวิทยาลัย ไม่เคยเล่นเลย"
คุณวิทย์พยักหน้า "แล้วที่นี่มีอะไรบ้างที่อารยาใช้ประโยชน์อยู่บ้างล่ะในตอนนี้"
"ก็... ก็ไม่มีเลยค่ะ" อารยาตอบเสียงแผ่ว
"บางอย่างก็เคยใช้ แต่ตอนนี้ก็ไม่ได้ใช้แล้ว บางอย่างก็ซื้อมาเพราะกิเลสชั่ววูบ ไม่ก็มีคนให้มา แต่สุดท้ายก็กองทิ้งไว้แบบนี้" เธอเดินไปสะกิดกล่องกระดาษที่วางซ้อนกันสูงจนเกือบถึงเพดาน
"นี่กล่องของเล่นเก่าๆ สมัยเด็กของคุณแม่ หนูเก็บไว้เผื่อวันไหนคิดถึง แต่ก็ไม่เคยเปิดเลย"
"เห็นไหม" คุณวิทย์กล่าว
"สิ่งที่อารยาเรียกว่า 'ของ' มันกลับกลายเป็น 'ภาระ' ที่มองไม่เห็น"
"ภาระจริงๆ ค่ะ" อารยาพยักหน้าเห็นด้วย
"บางทีหนูก็คิดนะว่าถ้าเอาของพวกนี้ไปขาย หรือไปบริจาค มันอาจจะดีกว่านี้ก็ได้ แต่ก็ขี้เกียจ ไม่รู้จะเริ่มยังไง แล้วก็คิดว่ามันคงไม่ได้ราคาอะไรมากนัก"
"นั่นแหละคือปัญหา" คุณวิทย์พูดเน้น
"เรามักจะมองข้าม 'ทรัพยากร' ที่เรามีอยู่รอบตัวเรา เพียงเพราะเราไม่เคยคิดจะมองมันในมุมที่ต่างออกไป เรามองว่ามันเป็นแค่ 'ของ' ที่ไม่ได้ใช้แล้ว แต่เราไม่เคยคิดว่ามันอาจจะเป็น 'โอกาส' หรือ 'วัตถุดิบ' ที่จะสร้างอะไรบางอย่างขึ้นมาได้"
"โอกาสเหรอคะ" อารยาเลิกคิ้ว
"หนูไม่เห็นเลยค่ะว่าตุ๊กตาหมีตัวนี้ หรือตำราทำขนมเล่มนี้ จะเป็นโอกาสอะไรได้"
"ลองคิดดูนะ" คุณวิทย์เดินเข้าไปใกล้กองหนังสือ
"ตำราทำขนมเล่มนี้ ถ้าอารยาไม่เคยเปิดอ่านเลย มันก็เป็นแค่กระดาษกับหมึกใช่ไหม แต่ถ้าอารยาลองอ่านมัน หรือลองทำตามสูตรในนั้น มันอาจจะกลายเป็นขนมอร่อยๆ ที่อารยาสามารถนำไปขาย หรือแบ่งปันให้คนอื่นได้ หรือถ้าอารยาไม่ชอบทำขนมจริงๆ แต่อารยามีความสามารถในการเล่าเรื่อง หรือรีวิวหนังสือ เธอก็สามารถนำหนังสือเล่มนี้ไปเขียนเป็นคอนเทนต์ สร้างการรับรู้ หรือแม้กระทั่งสร้างรายได้จากการรีวิวก็ได้"
"หมายถึง... เอาของที่มีอยู่แล้วมาใช้ให้เกิดประโยชน์" อารยาเริ่มพอจะเข้าใจ
"ใช่" คุณวิทย์ยิ้ม
"ไม่ได้หมายถึงแค่การขายทิ้งนะ แต่อาจจะเป็นการนำมาใช้ในรูปแบบใหม่ หรือนำความรู้ที่อยู่ในนั้นมาต่อยอด ถ้าอารยาไม่ชอบตุ๊กตาหมีตัวนี้ เธอก็อาจจะบริจาคให้เด็กๆ ที่ขาดแคลน หรืออาจจะนำมันไปเป็นพร็อพถ่ายรูปสำหรับทำคอนเทนต์ก็ได้"
"หนูไม่เคยคิดแบบนี้มาก่อนเลยค่ะ" อารยาพูดเบาๆ
"หนูเอาแต่มองว่ามันเป็นของรกบ้านที่ต้องกำจัด"
"เพราะเราถูกสอนมาแบบนั้น" คุณวิทย์เสริม
"เราถูกสอนให้วิ่งตามหา 'สิ่งใหม่' อยู่เสมอ เราถูกสอนว่าความสำเร็จคือการมี 'ของ' มากกว่าคนอื่น เราเลยลืมไปว่าบางครั้ง 'สิ่งที่มีอยู่แล้ว' นั่นแหละคือขุมทรัพย์ที่รอวันถูกค้นพบ"
"แล้วหนูจะค้นพบมันได้อย่างไรคะ" อารยาถามด้วยความหวัง
"นั่นคือสิ่งที่เราจะคุยกันต่อไป" คุณวิทย์กล่าว
"แต่สิ่งแรกที่อารยาต้องทำ คือการเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อ 'สิ่งของ' รอบตัว จาก 'ภาระ' ให้กลายเป็น 'ทรัพยากร' ที่มีคุณค่า"
"ตอนนี้ที่เห็นในห้องนี้" คุณวิทย์ชี้ไปรอบๆ
"มีอะไรบ้างที่อารยารู้สึกว่ามันยังมี 'คุณค่า' แม้ว่าจะยังไม่ได้ใช้มันในปัจจุบัน"
อารยาเดินสำรวจไปเรื่อยๆ สายตาไปหยุดที่กระเป๋าแบรนด์เนมใบหนึ่งที่วางอยู่บนชั้น
"กระเป๋าใบนี้ค่ะ คุณแม่ให้วันเกิดตอนเรียนจบ หนูไม่ค่อยได้ใช้เพราะมันดูหรูไปหน่อยสำหรับชีวิตประจำวันของหนู"
"ดีมาก" คุณวิทย์กล่าว
"อย่างน้อยเราก็เจอ 'วัตถุดิบ' ชิ้นแรกแล้ว"
"บทเรียนสำคัญในวันนี้ก็คือ" คุณวิทย์หันมาพูดกับอารยา
"เราทุกคนล้วนมี 'ทรัพยากรที่ยังไม่ได้ใช้' อยู่รอบตัวเสมอ เพียงแต่เรามองข้ามมันไป เพราะเราติดอยู่กับกรอบความคิดเดิมๆ ว่ามันคือ 'ของ' ที่หมดประโยชน์แล้ว หรือเป็นเพียง 'ภาระ' ที่ต้องกำจัด การจะสร้างสิ่งใหม่ๆ หรือสร้างรายได้จากสิ่งที่เรามีได้นั้น เริ่มต้นจากการที่เราต้องเปิดใจ มองเห็นคุณค่าที่ซ่อนอยู่ในสิ่งเหล่านั้นต่างหาก"
"Framework เบื้องต้นที่เราจะเริ่มใช้กันก็คือ 'การสำรวจทรัพยากรที่ซ่อนเร้น'" คุณวิทย์อธิบาย
"ให้ลองจดรายการสิ่งของต่างๆ ที่คุณมี แต่ไม่ได้ใช้ประโยชน์ในปัจจุบัน อาจจะเป็นเสื้อผ้าที่ไม่ได้ใส่แล้ว หนังสือเก่าๆ อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่เลิกใช้แล้ว หรือแม้กระทั่งความรู้ ทักษะ หรือประสบการณ์ ที่คุณเคยมี แต่ตอนนี้ไม่ได้นำมาใช้"
"สำหรับอารยา" คุณวิทย์บอก
"ลองเริ่มจากห้องเก็บของนี้ก่อน จดทุกอย่างที่เจอ แล้วให้ตั้งคำถามกับแต่ละอย่างว่า 'มันเคยมีคุณค่าอะไร?' และ 'มันจะสามารถมีคุณค่าอะไรได้อีกบ้างในอนาคต?'"
"การเปลี่ยนมุมมองนี้อาจจะดูเหมือนง่าย" คุณวิทย์กล่าวทิ้งท้าย
"แต่มันคือจุดเริ่มต้นที่สำคัญที่สุดของการสร้างความมั่งคั่งจากสิ่งที่เรามี ลองไปสำรวจดูนะ แล้วเราจะมาดูกันว่า 'ขุมทรัพย์' ที่ซ่อนอยู่ในห้องเก็บของของอารยา จะมีอะไรบ้าง"
